Bij het inrichten van privé-bioscopen is geluidsabsorptie en geluidsreductie een essentieel onderdeel. Een professioneel akoestisch behandelde ruimte en een normale ruimte kunnen een heel ander audiovisueel effect opleveren, zowel binnen als buiten. Gebouwen gebruiken over het algemeen beton, houten panelen of bakstenen als wandmateriaal. Strikt genomen kunnen deze materialen geluidsisolatie bieden, maar de mate van isolatie hangt af van de moleculaire dichtheid van de materialen. Voor een audiovisuele ruimte die streeft naar optimale geluidseffecten, is het wandmateriaal alleen niet voldoende om geluidsdemping te bereiken. Of het nu een villa of een appartementencomplex betreft, een op maat gemaakte privé-bioscoop vereist geluidsabsorptie of geluidsisolatie. Akoestische behandeling reguleert de reflectie van geluidsgolven in een ruimte, past de nagalmtijd aan en verbetert zo de geluidskwaliteit tijdens het kijken van films. Laten we het vandaag eens hebben over geluidsabsorptie en geluidsisolatie.
Geluidsabsorptie
We hebben hierboven kort vermeld dat sommige vaste materialen de geluidsgolfcoëfficiënt tijdens het voortplantingsproces kunnen verzwakken. Naast absorptie door het interne materiaal kunnen sommige materialen de geluidsgolf ook reflecteren en naar de andere kant doorlaten. Geluidsabsorptie en geluidsisolatie zijn twee totaal verschillende methoden voor geluidsbeheersing. Geluidsabsorptie verwijst naar het fenomeen van energieverlies nadat geluidsgolven het oppervlak van een materiaal raken, en geluidsisolatie verwijst naar een methode om ruis in het voortplantingspad van de geluidsgolf te verminderen. Simpel gezegd, geluidsabsorptie verwijdert een bepaalde hoeveelheid geluidsenergie, en geluidsisolatie reguleert de transmissie van geluidsgolven naar de andere kant van de muur.
Wanneer geluidsgolven zich door de lucht voortplanten en het oppervlak van het geluidsabsorberende materiaal raken, wordt een deel ervan gereflecteerd en een deel geabsorbeerd. Akoestische materialen die voor geluidsabsorptie worden gebruikt, hebben over het algemeen poreuze eigenschappen; de meest voorkomende zijn vezels, deeltjes en schuim. De geluidsgolf valt in op de talloze kleine holtes in het materiaal, waar het wrijving veroorzaakt met de luchtmoleculen en de holtewanden, waardoor de geluidsenergie wordt omgezet in warmte-energie om het geluidsabsorberende effect te bereiken. Naast poreuze geluidsabsorberende materialen bestaan er resonante geluidsabsorberende structuren en speciale geluidsabsorberende structuren. Resonantiegeluidsabsorptie omvat enkelvoudige resonatoren, geperforeerde plaatresonantiegeluidsabsorptiemechanismen, dunne-film resonantiedetailstructuren en dunne-plaat resonantiegeluidsabsorptiestructuren. Het principe is ook om de materiaalstructuur en lucht te gebruiken om een resonantiesysteem te vormen om geluidsabsorptie te bereiken.
De geluidsabsorptiecoëfficiënt, ook wel NRC-waarde genoemd, wordt gedefinieerd door de American Society for Testing and Materials (ASTM). De numerieke berekeningsmethode voor de NRC-waarde neemt het rekenkundig gemiddelde van de geluidsabsorptiecoëfficiënt van het materiaal bij vier frequenties: 250, 500, 1000 en 2000 Hz. Omdat de geluidsabsorptiecoëfficiënt van geluidsabsorberende materialen toeneemt met de frequentie, is het voor algemene geluidsabsorberende materialen moeilijk om bepaalde geluidsgolven met een lagere frequentie te absorberen. Over het algemeen worden producten met een geluidsabsorptiecoëfficiënt lager dan 0.2 reflecterende materialen genoemd, en materialen met een waarde hoger dan 0.4 kunnen als geluidsabsorberende materialen worden beschouwd. Consumenten moeten voorzichtig zijn bij de aanschaf van akoestische materialen met een geluidsabsorptiecoëfficiënt hoger dan 1.0. Hoewel dit veel hoger is dan de "kwalificatiegrens" van 0.4, zijn dergelijke waarden onjuist. De American Society for Experimental Materials, die de NRC-waarde (geluidsabsorptiecoëfficiënt) vaststelt, gebruikt het getal "0" om de geluidsabsorptiecoëfficiënt weer te geven van een materiaal dat geen invallende geluidsenergie kan absorberen. Met andere woorden, dit materiaal reflecteert alle geluidsenergie die het tegenkomt. Omgekeerd wordt een materiaal dat alle geluidsenergie absorbeert aangeduid met het getal "1". In feite heeft elk materiaal de eigenschappen van zowel reflectie als absorptie van geluidsenergie. "0" en "1" zijn slechts theoretische grenswaarden. De normale geluidsabsorptiecoëfficiënt van geluidsabsorberende materialen ligt tussen 0 en 1. Een materiaal met een geluidsabsorptiecoëfficiënt groter dan 1.0 betekent dat het meer geluidsenergie absorbeert dan reflecteert, wat fysiek onmogelijk is. Consumenten die dergelijke beschrijvingen tegenkomen, kunnen de juistheid van de gegevens direct in twijfel trekken.
Geluidsisolatie
Zoals eerder vermeld, zijn geluidsisolatie en geluidsabsorptie twee verschillende soorten geluidsbeheersing. Geluidsabsorptie houdt in zekere zin meer rekening met de absorptiecoëfficiënt van het materiaal zelf, terwijl geluidsisolatie zowel het transmissieverlies van de scheidingswand als de absorptiekarakteristieken van de ruimte tijdens de geluidsoverdracht in aanmerking neemt. Daarom kan de geluidsabsorptiecoëfficiënt (NRC) niet worden berekend door het gemiddelde van de waarden te nemen, maar zijn gegevens (geluidstransmissieverlies en frequentiekarakteristieken van de grafiek) en de American Society for Testing and Materials nodig om de normen te bepalen voor de vergelijking van de resulterende waarden voor de geluidstransmissieklasse (STC) van de scheidingswand. Hoewel de berekeningen variëren, varieert het transmissieverlies afhankelijk van de frequentie, en een scheidingswand die wordt gebruikt om de voortplanting van geluid te beheersen, zal over het algemeen toenemen naarmate de frequentie toeneemt.
Net zoals geluid altijd door een materiaal kan worden geabsorbeerd of gereflecteerd, kan het altijd door een scheidingswand heen gaan en geluid naar de andere kant van de kamer overbrengen. In tegenstelling tot geluidsabsorptie is, als de referentiegrenswaarde 0 het geval zou moeten zijn waar geen geluid wordt geprojecteerd, de tegenovergestelde grenswaarde 1 (waarbij al het geluid door de scheidingswand wordt geprojecteerd) mogelijk. Dit is bijvoorbeeld mogelijk als we de deuren en ramen in een kamer open laten staan. In een onbeschermde kamer (d.w.z. een enkellaagse scheidingswand) kan elke opening in de opening leiden tot een vermindering van het geluidsverlies, iets wat u waarschijnlijk allemaal kent van uw huis of kantoor. Veel mensen denken misschien dat het vergroten van de dikte van scheidingswanden het geluidsverlies nog verder kan vergroten, maar volgens de wet van geluidsisolatiekwaliteit kan de hoeveelheid geluidsisolatie, zelfs als u de dikte van de wand verdubbelt, slechts met 6 dB toenemen.
Voor opnamestudio's, privébioscopen en andere omgevingen met hoge eisen aan geluidsoverdracht is het ontwerp van dubbele scheidingswanden daarom de meest gebruikelijke methode. De constructie van dubbele scheidingswanden is echter ook een delicate kwestie. Zo worden de twee wanden opgevuld met verschillende materiaallagen (zoals geluidsabsorberende materialen) om een betere geluidsisolatie te bereiken. De materiaallaag moet in de luchtlaag worden geplaatst, zodat de geluidsgolven secundair kunnen diffunderen. Het blind opvullen van de materiaallagen tussen de twee wanden zal niet noodzakelijkerwijs het gewenste geluidsisolatie-effect bereiken.
Voor meer informatie over SINOYQX melamineschuim kunt u contact met ons opnemen via [email protected] of telefonisch via +86-28-8411-1861.
Sommige afbeeldingen en teksten zijn overgenomen van het internet en het copyright is van de oorspronkelijke auteur. Als er sprake is van inbreuk, neem dan contact met ons op om deze te verwijderen.